Lahor'lu İkbal, “yeni bir feryat icat et, meclisi hay-u hû ile şenlendir” diyordu, gök kubbe  altında yeni bir fikir yok belki ama sanatçıların aynasından yansıyan yepyeni görüntüler, kalemlerinden yükselen yeni feryatlar var ve olacak da. Varoluş boşluksuz yeni oluşları seri bir şekil ve fark edilemeyecek bir hızla devreye soktukça, yani sonsuzun bulunduğumuz köşesinde sahne açık kaldıkça.

Çekilen sıkıntıların, yaratı çilelerinin ağır ve derin sızısı. Buna bir de “varlık bahçesi”ndeki diğer acıları ve sıkıntıları ekleyin, aman vermez hoyratlığı, gittikçe koyulaşan ıssızlığın korkutan ürpertisini, muhayyilenin çevresine duvarlar örülerek her gün daralan alanda nefes alamaz hale gelişini de katın, karın, karıştırın: Baldıran zehiri. Sabır ve tahammülün direnen bayrağı, umut rüzgarıyla sevişmesi. “Her belâ zımnında bin ihsan mukarrerdir sana.” “Ben ki belâ demişim / girmişim yârin elâ defterine.”

“Seslendir bir yerinden bu suskun ormanı” diyor Turgut Uyar.

Ya biz ne yapıyoruz?

Esenlikler…

M.S.