Sağ elinin işaret parmağını olabildiğince düz tutarak ve hatta gererek masanın üzerindeki bembeyaz kağıdın -ki bu kağıt çizgisiz bir kağıttı, bir ağacın hallerden hallere girmesi sonucu bu hale gelmiş, oracıkta, o masanın üzerinde sessiz bir boyuneğmişlikle  öyle mahzun duruvermişti- üzerine parmak ucunu koyarken “Ah! Bir de ‘kör göze parmak’  söyleyivermeme izin vermese soyutlamanın ve örtüklüğün ilkesi” diye iç geçirdi ve burnundan o an sanki barut kokusu geliyor, ve edebiyatın edebiyatını yaparak üretmek yerine mevcutları tüketme peşinde olanların, eyyamcı, tırnakçı ve holiganların gözlerini korkudan belertmek; kendilerini pazarlamaktan başka amaçları ve değerleri olmayan, taptıkları benliklerini bu tapınıları ile kısırlaştırdıkça kısırlaştıran, sürekli olarak edebiyat iktidarı/iktidarları ihdas ederek put yapıp put satma çukuruna düşen, hiçbir şeyi beğenmemeyi bir yetkinlik göstergesi gibi gösterip kim daha büyüklenirse onun büyük olduğuna/olacağına inanan dar kafalı edebiyat asalaklarının sıfıronur kellerine basmak istiyordu ya, olmaz, olmazdı. Büyük ülkülerin, büyük acıların, büyük amaçların göğüne bakamayan ensesi çıbanlı bu tiplere de merhamet göstermeli, kirli mülkiyetin  ve kara siyasanın zehirli ufunetine uğramalarını mazeret olarak görmeliydi. Öyle de yaptı.
Kurban bayramı geldi. Kurbanı ve kurbanlığı iyi düşünmek ve idare etmek gerekiyor. İsmail'ini kurban edebilen ancak İbrahim olabiliyor. Kierkegard haklı: Yalnızca bıçağı çeken İshak'a kavuşur. İsmail'e yani.
Bir nokta'nın daha çok insanla buluşması için göstereceğiniz çabanın size katkıları olacaktır.
“yalnız soğuk havalarda evine sığınılan yaşlı pansiyoncu kadın değildir, şiir” diyor Ece Ayhan, “Başıbozuk Günceler”inde. Ekleyelim, ve dahi edebiyat.
Esenlikler…
M.S.