Ay ışıklarını gönderiyor bana
Doyasıya içiyorum balkonda
Kendimi kendime yaslıyorum
İnsanlığa varıyor yolum
Aç kalan hiç süs köpeği yokken
Bir lokma ekmeği
En son ne zaman yediğini bilmiyor
Pekçok Afrikalı

Kardeşimdi her biri.
Kardeşliğimden utanıyorum.
Mü'minliğimden utanıyorum.
Yırtıyorum elimde duran vicdanımı

Üç vakte kadar kurulur yine insan pazarı.
Üç vakte kadar biter bütün ekmekler ve sular.
Hep açtır, yine aç kalır insanlar.
Bu yanda ben ay ışığında şiir bekler, şiirimden utanırım
Bolca reklâm izlerim.
Tatil planları, araba düşleri, ev taksitleri…
Diğer yanda kuzgun insanın peşinde, insan ise ekmeğin...
Biri birine lokma olacak sonunda; ama hangisi?

Ay ışığına gelmez Afrika acıları.
Ay düşlerinde yerini almaz hiçbiri.
Menekşeli, laleli, leylaklı metinlerimiz olur,
Utanmayız, okurken, yazarken ve yayınlarken.
Cüzdanlarımız kabarsın isteriz.
Üç vakit açlıktan erirken insanlar, Afrika'da, Asya'da
Ah biz insanın deriz kendimize yine de ne acı…

Ah biz insanız ne acı…