sensiz gecenin dağlarından gözlerinin ovasına indim
gördüm: narinimin kıvrımları çizilmiş ne de güzel
mürekkebi deniz

geldin anladım bembeyaz bir sayfadayım
ilk gözlerin yazıldı besmelenin besindeki nokta
ilk gözlerin yazıldı amansız gözlerin ne de güzel

aslında her şey böyle başlamıştı
park alabildiğine parktı
gökyüzü ağaçları okşuyordu
haylazdı sincap
bunaktı karga
çocuklar şımarık
çimenler kaygılıydı bu bahardan
ama gözlerin yoktu bu işin içinde
sana döndü yüzüm
sana beden kesildim
seni seviyorum sessizliğindeydi her şey

bir anda ellerin karıştı parka

bir anda balıklar özlediği denizi buldu
bir anda hayber kalesinde görüldü Ali
bir anda susamış ağaçlar köklerinde buldu suyu
bir anda fatih konstantinin kapısında görüldü
bir anda çiçekler meyveye durdu
bir anda ellerin karıştı parka
artık ellerin gibi amansız park ne de güzel

yeni bir oyuna çağırıyor park
elim sende ben sende
kim kimde kimi arasın
kim kimde kimi bulsun
elim sende
ellerin amansız ellerin
şimdi her şeye ilk benimle dokunuyor
ellerinin elinde ellerim ilk seninle dokunuyorum

sıkı tut bırakma bin ömür diye bir parkın
böylece kalalım köşesinde
sevgilim ne de güzel